5 Mart 2011 Cumartesi

itiraflar


!fistanbul’da bi filme gittim. Uzun zaman oldu aslında ama ancak yazabiliyorum. Capon filmi, adı “İtiraflar”. O nasıl şeydi öyle?
Filme giderken konuyu okumuştum ve evet, bir garip Japon filmi olduğunun farkındaydım ama ne yalan söyleyeyim bu kadarını beklemiyordum. Şok! Thriller, violence ve drama üçlüsü. İnanılamaz.
Konu şöyle: öğretmen hanımın (sensei, ki bu unvan Japonya’da öğretmen, doktor vs. gibi onların saygın olarak düşündükleri meslekleri icra eden kişiler için kullanılırmış) biricik yavrusunun ölümü, öldürülüşü veya daha doğru bir kelimeyle katledilişi. Bu yeterince korkunçken bir de cinayeti iki ufak çocuğun intikam için işlediğini düşünün. Soğukkanlılıkla, akıllıca ve aynı zamanda akıllara durgunluk verici cinsten.
Japon filmlerine, isimlerine ve kültürüne aşina olmayan ben için filmi takip etmek zor oldu. Mesela iki acımasız oğlan çocuğunu ayırt etmekte güçlük yaşadım bi süre. Bunlardan bir tanesi daha kararlı, zeki, ne istediğini bilen çocuk; diğeriyse başarısız ve sönük olması gereken ama yine de bir yer edinme çabasıyla akılsızca davranan. Birincisinin filmin ilerleyişiyle kendinden beklenildiği gibi kocaman adımlar atmasını ve belki daha da canileşerek hayatına(!) yeni bi yön vermesini bekliyorsunuz, diğerininse eski yaşamına devam edip arkadaşlarının her zamankinden katlarca fazla olan küstahlıklarına boyun eğmesini. İzlediğim şey beni burada da şaşırtmayı başarıyor, aklımdaki iki karakter birbirlerinin rolüne soyunuyor.
Filmle ilgili yazabileceğim çok fazla şey var, fakat ben güçlü çocuğumuzun final sahnesindeki konuşmasında geçen bir cümleyi yazayım istedim: Her hayat değerlidir. Ve ardından (riyakarlığın bu kadarı akılla birleşince pek bi tehlikeli) bombayı, değersiz gördüğü hayatları (kendisi de dahil) sonlandırmak üzere patlatma çabasının, onu terk edip giden ama yine de kendisini duysun, bilsin istediği annesinin ölümüne sebep olmasının ne kadar ironik olduğunu. Evet, her hayat değerli ama o hayatlar bizim olduğu, o canlar bizle kaldıkları sürece. Aksi durumda, insanlar yaşar insanlar ölür deriz. O her şeyin sonsuza kadar yitip gittiğini anlatan “Pıt” sesini duyana kadar dünyamız dönmüştür, devamında bir hiç…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder